بدون عنوان

سلام دردونه ی من

       گاهی وقتا که ذهنم رو از اوضاع آشفته روزانه خالی میکنم دلم پر

میکشه به سمتت و یاد اوقاتی میفتم که صبح ها قبل از 7 صبح دخترنازم 

رو باید بدخواب کنم و بکشونمش توی بغلم و راهی گذروندن یه روز دیگه

باشیم ... تموم مسیر چشم میدوزم به صورت معصومت و اون چشمای

قشنگ و مژه های بلندت و یهو دلم میلرزه .. با خودم میگم گناه این

طفلکی چیه که باید جور من و بابایی رو به دوش بکشه و روزهایی که

موج شیطنت توی تن و بدنشه و احتیاج به تخلیه داره مامانشو کنارش

نبینه و احساسش نکنه ....

خیلی سخته مامان جان... این حس رو فقط مامانهایی که مجبورن

ساعتها کوچولوی قشنگشون رو از خودشون دور کنن درک میکنن و

میفهمن .... نازدونه مامان شاید جسمم، تنم، بدنم کنارت نباشه اما تمام

ثانیه هایی که دارم بی تو میگذرونم دلم ، فکرم، روحم با تو و کنار

توست